Barbados Blackbelly

Барбадоская чорнабрухая авечка адносіцца да валасяных парод: замест воўны яна нарошчвае шчыльны волас, які штогод самастойна ліняе. Дарослыя жывёлы невысокія, з лёгкім касцяком; афарбоўка цела вагаецца ад чырванавата-карычневай да бэжавай, а цёмныя жывот, ногі і адзнакі на мордзе далі пародзе яе назву. Бараны і авечкі звычайна камолыя, інакш кажучы, без рагоў.

Гэтую параду фарміравалі дзеля практычных якасцей, а не дзеля воўны. Яна добра пераносіць спякоту і вільготнасць, лепш за многія пароды, якія трымаюць дзеля воўны, супрацьстаіць унутраным паразітам і здольная размнажацца практычна круглы год, таму гаспадары могуць планаваць ягненне амаль на любую пару года. Авечкі добра клапоцяцца пра ягнят і часта самастойна выкормліваюць двойню.

Гэтыя авечкі актыўныя і самастойныя. Яны пасвяцца і абшчыпваюць лісце ды кустоўе шырокага спектру раслін, лёгка перамяшчаюцца па пашы і пільна сочаць за навакольным асяроддзем. Парода падыдзе гаспадарам, якія хочуць мець нятрабавальную, лёгкую ва ўтрыманні чараду і не маюць патрэбы ў воўне.

Каму падыдзе гэтая парода

Барбадоская чорнабрухая падыходзіць гаспадарам у цёплых або вільготных рэгіёнах, якім патрэбна вынослівая жывёла без стрыжкі. Устойлівасць да паразітаў і лёгкае ягненне робяць параду практычным выбарам для дробных гаспадарак, прыхільнікаў ратацыйнага выпасу і вытворцаў, якія імкнуцца скараціць клопат. Тым, хто чакае спакойную, паслухмяную жывёлу-упрыгожанне для двара без асаблівага клопату, парода падыдзе горш, бо яе актыўны, незалежны характар патрабуе надзейнага агароджання і рэгулярнага кантакту, каб авечкі заставаліся кіраванымі.

Карані пароды вядуць на востраў Барбадос у Карыбскім моры, дзе валасяныя авечкі на працягу многіх пакаленняў прыстасоўваліся да гарачага, вільготнага клімату. Востраўныя жывёлы звычайна не мелі рагоў і вызначаліся бэжавым тулавам з чорным нізам. Менавіта гэта спалучэнне колераў і склала тып пароды. Іх трымалі дзеля мяса ў рэгіёне, дзе воўна не мела гаспадарчай вартасці.

У дваццатым стагоддзі авечак барбадоскага паходжання завезлі ў ЗША, і амерыканскія заводчыкі пачалі развіваць лінію ва ўласным напрамку. Каб адрозніваць дзве галіны, заводчыкі карыстаюцца рознымі назвамі. Жывёл, якія захавалі зыходны востраўны тып, называюць барбадоскай чорнабрухай, а рагатую, буйнейшую амерыканскую лінію, скрыжаваную з іншымі пародамі, называюць амерыканскай чорнабрухай.

Сучасную барбадоскую чорнабрухую ў ЗША трымаюць як камолую валасяную авечку, адабраную па ўстойлівасці да спякоты, супраціву паразітам і надзейнай пладавітасці. Амерыканскія пародныя асацыяцыі і рэестры вядуць улік асобна ад рагатай амерыканскай чорнабрухай.

Паколькі параду фарміравалі пад патрэбы жорсткага клімату, адбор заўсёды рабіўся на карысць якасцей выжывання, а не знешняга выгляду. Гэтая гісторыя тлумачыць, чаму сучасная жывёла застаецца дробнай, вынослівай і зручнай ва ўтрыманні пры мінімальных выдатках.

Барбадоская чорнабрухая мае сухое, спартыўнае целаскладанне, доўгія ногі і стройную паставу, якая адпавядае яе актыўнай манеры пасвіцца. Колер тулава вагаецца ад светла-бэжавага да чырванавата-карычневага і кантраструе з чорнымі ўчасткамі: жыватом, унутранай часткай ног і дзвюма цёмнымі паласамі, што спускаюцца па мордзе. Большасць жывёл камолыя, у некаторых сустракаюцца невялікія рудыментарныя рожкі. Парода нарошчвае шэрсць, а не воўну, таму сезонна ліняе і не патрабуе стрыжкі.

Шэрсць і афарбоўка

Галоўнай адметнасцю пароды застаецца кантраст паміж больш светлым тулавам і чорным нізам. У цёплыя месяцы шэрсць ляжыць гладка і шчыльна, а ў прахалодную пару жывёла нарошчвае крыху гусцейшы падшэрстак, які зноў скідае з пацяпленнем. Паколькі поўсці, здольнай затрымліваць вільгаць ці рэпейнік, тут няма, покрыў застаецца чысцейшым за воўняную поўсць і зніжае рызыку паражэння лічынкамі мух. Насычанасць колеру розніцца ад асобіны да асобіны, але чорныя жывот, ногі і адзнакі на мордзе застаюцца пастаяннымі прыкметамі ва ўсёй пародзе.

Барбадоская чорнабрухая хутка рэагуе на любую перамену і не траціць пільнасці. Парода захавала моцны статкавы інстынкт, таму пры трывозе жывёлы трымаюцца разам і рухаюцца адной групай. Побач з людзьмі, якія клапоцяцца пра іх штодня, авечкі і бараны прывыкаюць да распарадку і ахвотна ідуць на корм, аднак чужых яны асцерагаюцца больш, чым спакойныя воўняныя пароды.

Унутры чарады авечкі звычайна паводзяцца міралюбна, а маткі ўважліва аберагаюць ягнят ад трывог. Пры сумесным выпасе яны ўжываюцца з буйной рагатай жывёлай, коньмі і казамі. У перыяд случкі бараны робяцца больш напорыстымі, таму абыходзіцца з імі трэба асцярожна і ніколі не ператвараць іх у ручных: прыручаны баран, які страціў насцярогу, можа быць небяспечны.

Незалежны характар праяўляецца ў тым, як лёгка гэтыя авечкі правяраюць агароджу на трываласць і самастойна здабываюць корм. Рэгулярны спакойны кантакт трымае іх кіраванымі, а грубае абыходжанне робіць пужлівымі. Іх пільнасць становіцца перавагай на адкрытым пашавышчы: яны рана заўважаюць драпежнікаў і хутка збіваюцца ў шчыльную групу.

Штодзённы догляд засяроджаны на пашы, агароджы і рэгулярных праверках здароўя, а не на доглядзе поўсці. Паколькі парода самастойна скідае шэрсць, тут не патрабуецца ні стрыжка, ні абразанне воўны вакол хваста, ні праца з руном. Асноўныя намаганні накіраваны на тое, каб трымаць агароджу спраўнай і чаргаваць участкі выпасу, каб жывёлы заставаліся здаровымі, а ўзровень заражэння паразітамі заставаўся нізкім.

Гігіена і догляд

• Стрыжка не патрэбна: шэрсць самастойна ліняе вясной
• Абразайце капыты кожныя два-тры месяцы, на мяккім грунце часцей
• Аглядайце покрыў у перыяд ліняння на калтуны, бруд і прыкметы раздражнення скуры
• Трымайце цёмны ўчастак жывата чыстым і сухім, каб зменшыць рызыку паражэння лічынкамі мух

Рух і выпас

• Забяспечвайце дастаткова прасторы для штодзённага выпасу і руху
• Практыкуйце ратацыйны выпас, каб трава заставалася свежай і перарываўся цыкл развіцця паразітаў
• Дазваляйце доступ да рознастайнага рэльефу: гэта адпавядае актыўнай прывычцы пароды

Асяроддзе ўтрымання

Парода найлепш адчувае сябе ў спякоце і вільготнасці і добра пачуваецца на адкрытым пашавышчы. Для рэзкага кантынентальнага клімату Беларусі з яго суровымі зімамі гэтая авечка прыстасавана горш: узімку ёй патрэбны сухі, засцерагальны ад скразнякоў хлеў і дадатковы корм. Агароджа абавязана быць трывалай, бо гэтыя авечкі спрытныя і абавязкова правераць на трываласць любы слабы ўчастак. Мінімальныя патрэбы пакрывае просты трохбаковы навес, чыстая вада і цень летам, аднак у беларускіх умовах гэтага недастаткова без цёплага зімовага прытулку.

Парода эфектыўна здабывае корм самастойна: пасецца на траве і абшчыпвае кустоўе ды пустазелле. На добрай пашы дарослым жывёлам амаль не патрэбны дадатковы корм. Калі травы не хапае, у засуху ці ўзімку, давайце злакавае або бабовае сена. Заўсёды забяспечвайце чыстую ваду і рассыпную мінеральную сумесь, распрацаваную спецыяльна для авечак: яна павінна ўтрымліваць мала медзі, бо авечкі вельмі адчувальныя да атручэння медзю.

Пачастункі і дабаўкі

Большасці чарод дастаткова спецыялізаванай рассыпной мінеральнай дабаўкі з селенам для авечак, а дакладную рэцэптуру падбіраюць пад мясцовую глебу. Для разнастайнасці прапаноўвайце кустовы корм і крыху люцэрны. Любое збожжа ўводзьце паступова, каб не выклікаць расстройства стрававання, а долю пачастункаў у рацыёне трымайце невялікай дзеля здароўя рубца.

Парода лічыцца адной з самых моцных здароўем сярод авечак: яна мае прыродную ўстойлівасць да ўнутраных паразітаў і добра пераносіць спякоту і вільготнасць. Пры грамотным доглядзе жывёлы звычайна жывуць 10-12 гадоў. Большасць праблем са здароўем узнікае з-за дрэннага грунту, моцнага заражэння паразітамі на занядбанай пашы або з-за холаду і сырасці, да якіх парода не прыстасаваная.

Прафілактыка

• Вакцынуйце ад клострыдыяльных захворванняў, такіх як энтэратаксемія і слупняк (CDT)
• Кантралюйце паразітаў праз падлік яек гельмінтаў у кале і ацэнку па метадзе FAMACHA
• Абразайце капыты па рэгулярным графіку і трымайце подсцілку сухой
• У раёнах з дэфіцытам селену давайце авечкам мінеральную дабаўку з яго ўтрыманнем
• Трымайце новых жывёл на карантыне і аглядайце іх перад далучэннем да чарады

Адна з галоўных пераваг пароды палягае ў тым, што ў матак цыклы паўтараюцца амаль увесь год, а не толькі восенню, таму гаспадары могуць размяркоўваць ягненне па часе або атрымліваць больш за адзін прыплод за перыяд. Маткі даспяваюць для спарвання прыблізна ў сем-дванаццаць месяцаў, хоць многія заводчыкі чакаюць, пакуль жывёла добра падрасце. Бараны здольныя да спарвання ўжо ў маладым узросце, таму іх трэба трымаць асобна ад маладых матак, каб кантраляваць час спарвання.

Цяжарнасць доўжыцца каля пяці месяцаў, амаль 150 дзён. Ягненне звычайна праходзіць без ускладненняў дзякуючы невялікаму памеру ягнят, і маткі часта прыводзяць двойню, хоць сустракаюцца і адзінцы, і тройні. Маткі ўважлівыя, добра малочныя і гадуюць ягнят амаль без старонняга ўмяшання.

Ягняты нараджаюцца моцнымі, хутка ўстаюць на ногі і пачынаюць сысаць. Адбіваць ад маткі іх можна прыблізна ў два-тры месяцы. Калі пры адборы рамонтнага маладняку арыентавацца на ключавыя рысы пароды: устойлівасць да паразітаў і спякоты, лёгкае ягненне, чарада захоўвае прадукцыйнасць з пакалення ў пакаленне.