Beveren rabbit

Бевярэн з'яўляецца адной з найбольш старых і буйных парод дэкаратыўных трусоў. Дарослыя жывёлы звычайна важаць ад 3,6 да 5,4 кілаграма (8-12 фунтаў), што адносіць пароду да катэгорыі буйных. Тулава доўгае і мускулістае, спіна мае лёгкі выгін, а поўсць адрозніваецца шчыльнасцю і прыкметным бляскам.

Назву парода атрымала ад бельгійскага гарадка Бевярэн паблізу Антверпена, дзе яе вывелі ў канцы дзевятнаццатага стагоддзя. Спачатку трусоў разводзілі дзеля футра і мяса, а якасць поўсці дазволіла пародзе распаўсюдзіцца па іншых краінах як выставачнай і хатняй жывёле.

Сёння бевярэнаў цэняць найперш за характар. Яны застаюцца спакойнымі, лагоднымі і цікаўнымі, а пасля прывыкання да чалавека добра пераносяць кантакт на руках. Буйны памер і ўраўнаважаны характар робяць гэтых трусоў найбольш прыдатнымі для гаспадароў, якія могуць забяспечыць ім дастаткова прасторы і рэгулярныя заняткі.

Каму падыдзе бевярэн

Гэтая парода падыходзіць сям'і, у якой ёсць месца для вялікай клеткі і час на штодзённы кантакт і рухавую актыўнасць. Спакойны характар падыходзіць пачаткоўцам, гатовым да патрэбаў буйнога труса, хоць памер робіць пароду менш практычнай для маленькіх кватэр ці зусім маленькіх дзяцей, якія не могуць бяспечна трымаць такую вагу.

Пароду бевярэн вывелі ў гарадку Бевярэн паблізу Антверпена ў Бельгіі ў канцы 1890-х гадоў. Яе лічаць адной з базавых буйных футравых парод кантынентальнай Еўропы, і пры выведзенні выкарыстоўвалі мясцовае пагалоўе, якое трымалі дзеля шкуркі і мяса.

Спачатку і найбольш вядомым колерам пароды быў сіні, роўны шыферна-шэры тон, які стаў характэрнай рысай бевярэна. Шчыльная і бліскучая сіняя поўсць прыцягнула ўвагу гандляроў футрам і дапамагла пародзе стаць вядомай далёка за межамі Бельгіі.

У пачатку дваццатага стагоддзя парода трапіла ў Брытанію, дзе заводчыкі замацавалі тып і пашырылі колеравую гаму. З'явіліся белая, чорная і карычневая разнавіднасці, а для падтрымкі стандарту стварылі спецыялізаваны клуб. З Брытаніі бевярэн распаўсюдзіўся ў іншыя англамоўныя краіны.

Бевярэны паўплывалі на развіццё некалькіх пазнейшых парод, бо іх поўсць і будову цела выкарыстоўвалі ў праграмах развядзення ў іншых краінах. Сёння парода застаецца даволі рэдкай, і яе трымаюць пераважна аматары і ўдзельнікі выставак, а не тыя, хто заводзіць масавых хатніх жывёл.

Бевярэн мае доўгае, добра акругленае тулава з невялікім выгінам спіны, які часам называюць мандалінападобнай формай. Галава шырокая, вушы вялікія, разведзеныя ўверсе ў форме літары V. У цэлым жывёла выглядае буйной і ўраўнаважанай. Поўсць застаецца галоўнай асаблівасцю пароды: тоўстая, мяккая і бліскучая, з эфектам ролбэк, калі шэрсць павольна вяртаецца ў зыходнае становішча пасля пагладжвання супраць кірунку росту.

Поўсць і колеры

Сіні застаецца класічным і зыходным колерам пароды: роўны сярэдні шыферны тон з моцным бляскам, які прасочваецца аж да скуры. Белая разнавіднасць чыста белая, з сінімі вачыма. У некаторых стандартах прызнаюцца таксама чорны, карычневы і ліловы колеры. Незалежна ад колеру поўсць павінна заставацца аднастайнай, шчыльнай і яркай, з бляскам, які надае пародзе большую частку яе прыцягальнасці. Даўжыня поўсці складае прыкладна 1,5 цалі, або каля 3,8 сантыметра, што даўжэй, чым у большасці звычайных трусоў.

Бевярэн вядомы ўраўнаважаным і стабільным характарам. Парода лагодная і пакорлівая і звычайна добра пераносіць кантакт на руках, калі давярае людзям побач. Пры гэтым жывёла застаецца ўважлівай і цікаўнай, і асобныя трусы часта самастойна даследуюць новыя прадметы і прастору вакол сябе.

У сем'ях, дзе з трусамі абыходзяцца спакойна і рэгулярна, бевярэны становяцца ўпэўненымі і кантактнымі. Гэта буйныя трусы, таму дзяцей трэба наглядаць і вучыць трымаць жывёлу, падтрымліваючы ўсё цела, а не браць за загрывак ці вушы. З незнаёмымі людзьмі бевярэн спачатку можа паводзіць сябе асцярожна, але агрэсію праяўляе рэдка. З іншымі трусамі стэрылізаваныя пары, знаёмыя паступова, могуць жыць разам; як і большасць трусоў, нестэрылізаваныя жывёлы аднаго полу могуць уступаць у бойкі.

Штодзённы догляд грунтуецца на чыстай клетцы, свежай ежы і вадзе, а таксама на часе па-за клеткай для руху. Шчыльная поўсць патрабуе рэгулярнай увагі, каб заставацца бліскучай і без калтуноў, а буйны памер жывёлы азначае, што ёй трэба больш прасторы і рухавай актыўнасці, чым дробным пародам.

Грумінг

• Вычэсвайце труса раз на тыдзень, а падчас ліняння часцей, каб прыбраць адмерлую поўсць
• Правярайце кіпцюры кожныя некалькі тыдняў і абразайце іх, калі яны занадта адрастаюць
• Рэгулярна аглядайце вушы і вобласць пад хвастом на чысціню
• Не купайце труса цалкам; пры неабходнасці мыйце асобныя брудныя ўчасткі, бо поўнае купанне моцна стрэсуе жывёлу

Рухавая актыўнасць

• Дазваляйце труса не менш за тры-чатыры гадзіны наглядаемага руху штодня
• Абсталюйце бяспечны загон для выгулу або пакой, падрыхтаваны пад труса
• Прапаноўвайце тунэлі, скрыні і цацкі для грызення, каб трус заставаўся актыўным
• Забяспечце вялікую клетку, дзе жывёла зможа выцягвацца і скакаць у памяшканні

Асяроддзе

Трымайце бевярэна ў месцы без скразнякоў і са стабільнай тэмпературай. У Беларусі кантынентальны клімат з суровымі зімамі і гарачым летам, таму жывёлу трэба ўтрымліваць у доме або ва ўцепленым, абаграваным памяшканні на працягу халоднага сезону. Трусы дрэнна пераносяць спёку, таму летам іх трэба берагчы ад прамых сонечных промняў і забяспечваць цень і праветрыванне. Спакойнае, прадказальнае асяроддзе падыходзіць пародзе і зніжае стрэс.

Сена ёсць асновай рацыёну труса і павінна складаць вялікую большасць таго, што есць бевярэн. Неабмежаванае сена з травы, напрыклад, ціматэеўка ці лугавое, падтрымлівае страваванне і сцірае зубы, якія растуць пастаянна. Гранулкі і свежая зеляніна дадаюць пажыўныя рэчывы, але іх трэба дазаваць, а не даваць без абмежавання, асабліва буйной пародзе, схільнай да лішняй вагі.

Ласункі і дадаткі

Штодня прапаноўвайце невялікую колькасць бяспечнай лісцевай зеляніны, напрыклад, рымскі салат, зеляніну траў і кульбабу. Садавіну і каранёвыя гародніны давайце толькі зрэдку і невялікімі кавалкамі з увагі на змест цукру. Здаровы трус на якасным сене і збалансаваным рацыёне амаль ніколі не мае патрэбы ў дадатковых дабаўках; забяспечвайце пастаянны доступ да свежай вады ў бутэльцы або цяжкай місцы.

Бевярэна лічаць вынослівай пародай, і пры добрым доглядзе ён звычайна жыве ад 5 да 8 гадоў. Большасць праблем са здароўем агульныя для ўсіх трусоў, а не спецыфічныя для гэтай пароды. Штодзённае назіранне за апетытам, экскрэментамі і паводзінамі застаецца найбольш надзейным спосабам своечасова заўважыць непрыемнасці.

Прафілактыка

• Забяспечвайце неабмежаваны доступ да сена, каб зубы і кішачнік працавалі правільна
• У цёплае надвор'е штодня аглядайце заднюю частку цела, каб прадухіліць флайстрайк
• Своечасова рабіце прышчэпкі там, дзе даступныя вакцыны супраць міксаматозу і геморагічнай хваробы
• Штогод наведвайце ветэрынара, які мае вопыт працы з трусамі
• Стэрылізуйце жывёлу, каб знізіць рызыку пухлін рэпрадуктыўнай сістэмы і палепшыць паводзіны

Паколькі бевярэн буйны трус, яго жыллё павінна быць большым за стандартную клетку, разлічаную на дробныя пароды. Клетка павінна дазваляць жывёле цалкам выцягнуцца лежачы, устаць на заднія лапы і зрабіць некалькі скачкоў, не датыкаючыся да сценак. Асноўную клетку варта дапоўніць бяспечнай зонай для выгулу і штодзённага руху.

Спіс для абсталявання

• Вялікая клетка з суцэльнай падлогай і глыбокай уборыстай падсцілкай
• Латок, устаноўлены ў тым куце, які абірае сам трус
• Сенажарня або запас сена, які заўсёды напоўнены
• Бутэлька для вады або цяжкая міска, якую правяраюць і напаўняюць штодня
• Домік або накрытая скрыня для сховішча і адчування бяспекі
• Цацкі для грызення і тунэлі для разнастайнасці

Бевярэны дасягаюць палавой сталасці ў некалькі месяцаў, хоць буйным пародам звычайна даюць закончыць рост перад тым, як пускаць у развядзенне. Самка гатовая да спарвання амаль пастаянна, а не толькі ў пэўны сезон. Пасля спарвання цяжарнасць працягваецца каля месяца, і незадоўга да акоту самка будуе гняздо з сена і ўласнай поўсці.

Прыплод звычайна сярэдні або буйны. Дзіцяняты, якіх называюць трусянятамі, нараджаюцца сляпымі і без поўсці і цалкам залежаць ад маці. Вочы адкрываюцца прыкладна на дзясяты дзень, а ў наступныя тыдні трусяняты пачынаюць выходзіць з гнязда і пакусваць цвёрдую ежу. Адлучэнне звычайна завяршаецца паміж шостым і восьмым тыднем. У гэты перыяд забяспечвайце самку ціхай гняздовай скрыняй, дадатковай ежай і мінімальным непакоем з боку людзей. Развядзеннем трэба займацца адказна, зважаючы на здароўе і характар жывёл, а таксама на наяўнасць добрых гаспадароў для маладняку.