Irish Wolfhound

Ірландскі ваўкадаў уваходзіць у лік самых высокіх парод сабак свету. Кабелі звычайна дасягаюць прынамсі 81 см у холцы і важаць каля 54 кг, а асобныя асобіны бываюць яшчэ буйнейшыя. Нягледзячы на такія памеры, у доме гэты сабака паводзіцца спакойна і рухаецца лёгкім, плаўным крокам, характэрным для хартоў, якіх выводзілі для пагоні за буйной дзічынай.

Тэмперамент з'яўляецца галоўнай рысай пароды. Ірландскія ваўкадавы мяккія, ураўнаважаныя і адданыя. Яны моцна прывязваюцца да сваёй сям'і, тэрплівыя і добразычлівыя па натуры. Ахоўнікамі яны не з'яўляюцца: адпужвае хутчэй іх памер, чым паводзіны, бо да людзей яны ставяцца прыязна і давярліва.

Будучым гаспадарам варта ўзважыць практычныя бакі жыцця з веліканскай пародай. Корм, прыналежнасці, ветэрынарнае абслугоўванне і лекі разлічаны на вельмі буйнога сабаку, а жыве ён нядоўга: прыкладна 6-8 гадоў. Тыя, хто гатовы ўлічыць гэтыя фактары, атрымліваюць спакойнага і ласкавага спадарожніка.

Каму падыдзе

Гэтая парода падыходзіць для дому з прасторай, надзейна агароджаным дваром і бюджэтам, разлічаным на выдаткі веліканскай пароды. Ірландскі ваўкадаў спакойны і нясуетлівы ў хаце, што падыходзіць гаспадарам, якія шукаюць вытрыманага спадарожніка, а не сабаку з высокай патрэбай у працы. Парода менш падыходзіць людзям, якія не гатовы да кароткага, але патрабавальнага веку сабакі, або не маюць месца, дзе буйны сабака можа свабодна выцягнуцца і разгарнуцца.

Пра буйных хартоў Ірландыі згадваецца яшчэ ў раннiх ірландскіх пісьмовых крыніцах, а рымскія аўтары апісвалі высокіх сабак з Брытанскіх астравоў. Ірландскі ваўкадаў паходзіць менавіта ад гэтай старажытнай лініі буйных хартоў і паляўнічых сабак, якіх трымала гэльская знаць. Іх выкарыстоўвалі супраць ваўкоў і іншай буйной дзічыны, і на працягу стагоддзяў гэтых сабак сталі трымаць пры дварах правадыроў і каралёў.

Роля пароды паступова знікла разам са знікненнем той дзічыны, на якую яна палявала. Да XVIII стагоддзя ваўкоў у Ірландыі вынішчылі, і сабакі страцілі сваё асноўнае прызначэнне. Іх колькасць рэзка скарацілася на працягу XVIII і пачатку ХІХ стагоддзяў, і парода амаль знікла зусім.

Сучасная парода абавязана сваім выжываннем капітану Джорджу Аўгустусу Грэму, брытанскаму афіцэру, які пачаў аднаўленчую работу ў другой палове ХІХ стагоддзя. З 1860-х гадоў ён збіраў апошніх сабак старога тыпу і скрыжоўваў іх з іншымі буйнымі пародамі, у тым ліку з шатландскім дэерхаундам і нямецкім догам, каб аднавіць памер і аднастайнасць тыпу.

Работа Грэма стала асновай стандарту, які дзейнічае і сёння. У 1880-х гадах быў створаны клуб пароды, і ірландскі ваўкадаў пашырыўся па іншых краінах як сабака-кампаньён і выставачны сабака. Цяпер яго трымаюць па ўсім свеце, значна пазней таго, як знікла яго першапачатковае паляўнічае прызначэнне.

Ірландскі ваўкадаў мае доўгае, глыбакагрудае цела хорта, узмоцненае да веліканскіх памераў. Тулава даўжэйшае, чым вышыня ў холцы, спіна моцная, а жывот добра падцягнуты. Галава доўгая і трымаецца высока, морда умерана завостраная, а невялікія вушы складзены назад ружападобна. Агульнае ўражанне складаецца з буйнога, паважнага сабакі, які пры гэтым рухаецца лёгкім, размашыстым крокам.

Шэрсць і масці

Шэрсць у ірландскага ваўкадава жорсткая і калючая, што дае пэўную абарону ў халодную і сырую надвор'е і добра пасуе да сурова-кантынентальнага клімату з ільдзянымі зімамі. Яна грубая па ўсім целе і прыкметна даўжэйшая, шчацінаватая над вачыма і пад скулай, што стварае характэрныя для пароды "бровы" і "бараду". Прызнаныя масці ўключаюць шэрую, тыгравую, рудую, чорную, чыста-белую, палевую і пшанічную. Шэрая трапляецца найчасцей. Шэрсць патрабуе рэгулярнага расчэсвання і час ад часу трымінгу адмерлых валасоў уручную, але лінька у гэтай пароды выражана слабей, чым у многіх пародаў з двайной шэрсцю.

Ірландскі ваўкадаў ураўнаважаны і ціхі па натуры. У доме ён спакойны і ненадакучлівы, часта падоўгу проста ляжыць побач са сваімі людзьмі. Парода ласкавая і моцна прывязваецца да сваёй сям'і, тэрпіцца з дзецьмі, хоць з-за памераў сабакі кантакт з малымі дзецьмі варта наглядаць, каб пазбегнуць выпадковых штуршкоў.

З незнаёмымі людзьмі парода звычайна паводзіцца прыязна або стрымана, а не агрэсіўна. Гэта не прыродны ахоўнік, і падазронасць ці тэрытарыяльны брэх, уласцівыя некаторым пародам, у яго амаль не сустракаюцца. Яго стрымліваючы эфект звязаны з знешнім выглядам, а не з паводзінамі.

З іншымі сабакамі ірландскі ваўкадаў звычайна кампанейскі, калі сацыялізацыя пачалася змалку. Як хорт, ён захоўвае моцны інстынкт пагоні за хутка рухомымі жывёламі, таму трэба быць асцярожным побач з дробнымі жывёламі, катамі і дзікай прыродай, а для прагулак без павадка неабходна надзейна агароджаная пляцоўка.

Догляд за шэрсцю

• Расчэсвайце жорсткую шэрсць адзін-два разы на тыдзень, каб прыбраць адмерлыя валасы і не даць утварыцца скамечванням.
• Некалькі разоў на год трымінгуйце або скубіце адмерлую шэрсць уручную, каб захаваць правільную структуру покрыва.
• Рэгулярна правярайце і чысціце ружападобна складзеныя вушы.
• Абразайце кіпці па графіку, бо занадта доўгія кіпці ўплываюць на хаду буйнога сабакі.
• Купайце толькі пры неабходнасці: жорсткая шэрсць не патрабуе частага мыцця.

Фізічныя нагрузкі

• Забяспечвайце штодзённыя прагулкі і рэгулярную магчымасць прабегчыся на поўную моц у бяспечным месцы.
• Трымайце нагрузку ўмеранай і рэгулярнай: дарослым сабакам патрэбна сапраўдная актыўнасць, але паміж заняткамі яны спакойныя.
• Абмяжоўвайце цяжкія паўторныя практыкаванні і скокі для шчанят, чые суставы і косткі яшчэ фарміруюцца.
• Для свабоднага бегу выкарыстоўвайце надзейна агароджаную пляцоўку, бо інстынкт пагоні ў гэтай пароды моцны.

Умовы ўтрымання

Ірландскі ваўкадаў падыходзіць для дому з прасторай для руху і бяспечна агароджаным дваром. У памяшканні ён спакойны, але займае шмат месца на падлозе і дрэнна пасуе для маленькай кватэры. Жорсткая шэрсць добра дапамагае пераносіць мясцовыя халодныя, сурова-кантынентальныя зімы, аднак у моцны мароз буйному сабаку ўсё роўна патрэбны цёплы кут у доме. Спёку парода пераносіць складаней, чым холад, таму ў гарачыя дні неабходны цень і вада.

Гадуйце сабаку поўнацэнным, збалансаваным кормам, распрацаваным для буйных або веліканскіх парод. Рост шчаняці павінен быць раўнамерным, а не імклівым, бо хуткі рост павышае рызыку праблем з косткамі і суставамі, таму пажадана выкарыстоўваць шчанячы корм для веліканскіх парод з кантраляваным узроўнем кальцыю і энергетычнай каштоўнасцю. Дарослым сабакам добра падыходзяць два дазаваныя прыёмы ежы ў дзень. Кандыцыя цела мае большае значэнне, чым дакладная норма: сабака павінен заставацца стройным, а рэбры лёгка намацвацца пад тонкім пластом тлушчу. Дакладная колькасць корму заўсёды залежыць ад канкрэтнага сабакі, яго ўзросту і ўзроўню актыўнасці.

Ласункі і дабаўкі

Норму ласункаў трымайце нязначнай доляй ад дзённага рацыёну, каб яны не парушалі баланс харчавання і не выклікалі лішнюю вагу. Аддавайце перавагу поўнацэннаму корму, а не дабаўкам: любую дабаўку для суставаў ці іншую варта абмеркаваць з ветэрынарам, які параіць з улікам узросту і стану здароўя сабакі. Забяспечце пастаянны доступ да свежай вады, асабліва каля прыёмаў ежы і пасля фізічных нагрузак.

Для сваёй катэгорыі ірландскі ваўкадаў у цэлым лічыцца здаровай пародай, аднак веліканскія памеры прыносяць кароткую працягласць жыцця, прыкладна 6-8 гадоў, і шэраг сур'ёзных праблем са здароўем. Найбольш звязаныя з пародай станы ўключаюць хваробы сэрца, касцявы рак і праблемы са страўнікам, і гаспадарам варта ведаць трывожныя прыкметы кожнага з іх. Набыццё шчаняці ад заводчыкаў, якія абследуюць сваіх плямянных сабак, і рэгулярныя ветэрынарныя агляды застаюцца самым дзейсным спосабам кіраваць гэтымі рызыкамі.

Прафілактыка

• Не прапускайце звычайныя ветэрынарныя агляды, шчапленні і абарону ад паразітаў.
• Арганізуйце перыядычнае абследаванне сэрца, бо хваробы сэрца застаюцца вядомай праблемай пароды.
• Карміце сабаку дазаванымі порцыямі і пазбягайце цяжкіх нагрузак адразу да і пасля ежы, каб знізіць рызыку заваротy страўніка.
• Трымайце сабаку стройным дзеля здароўя суставаў і агульнага стану.
• Уважліва кантралюйце рост шчаняці, каб падтрымаць правільнае развіццё касцей і суставаў.

Ірландскі ваўкадаў разумны і, як правіла, стараецца дагадзіць гаспадару, хоць захоўвае незалежны характар, уласцівы хартам. Ён адчувальны і дрэнна пераносіць жорсткае абыходжанне. Найлепш дзейнічаюць спакойныя, паслядоўныя метады на заахвочванні, і навучанне лягчэйшае, калі пачынаецца ў шчанячым узросце, пакуль сабака яшчэ мае кіравальны памер. Улічваючы яго будучыя памеры, важна змалку прывучыць да добрых манер і надзейных базавых каманд дзеля бяспекі. Асаблівую ўвагу варта надаць камандзе "да мяне", бо інстынкт пагоні можа перамагчы любую каманду пры з'яўленні хутка рухомай жывёлы, таму бегаць без павадка трэба толькі ў надзейна агароджаных месцах.

Асновы

1. Пачынайце сацыялізацыю і мяккае абыходжанне з ранняга ўзросту, знаёмячы шчаня з людзьмі, іншымі сабакамі і паўсядзённымі сітуацыямі.
2. Прывучайце да хады на павадку рана, пакуль сабака яшчэ не набраў поўны рост і сілу.
3. Фарміруйце трывалую каманду "да мяне" ў бяспечным месцы, шчодра ўзнагароджваючы кожнае вяртанне.
4. Уводзьце "сядзець", "ляжаць", "чакаць" і "супакойся" ў кароткіх, пазітыўных занятках.
5. Практыкуйце спакойныя паводзіны побач з дробнымі жывёламі, каб кантраляваць інстынкт пагоні.

Адказнае развядзенне ірландскага ваўкадава на першае месца ставіць медыцынскае абследаванне. Паколькі парода мае вядомую схільнасць да хвароб сэрца, касцявога рака і праблем з суставамі, заводчыкі павінны правяраць і ацэньваць бацькоў перад вязкай і адбіраць па трывалым тэмпераменце і будове. Сук звычайна вяжуць толькі пасля фізічнай сталасці, а вагітнасць і роды ў веліканскіх сук патрабуюць уважлівага назірання.

Цяжарнасць працягваецца звычайны для сабак тэрмін, каля 63 дзён. Памёт часцей за ўсё складаецца з ад трох да васьмі шчанят, хоць у веліканскіх парод бываюць і большыя памёты. Шчаняты растуць хутка і дасягаюць вялікіх памераў, таму заводчык павінен кантраляваць харчаванне так, каб рост заставаўся раўнамерным, а не імклівым, і забяспечыць ранюю сацыялізацыю. Звычайна шчанят перадаюць у новыя дамы пасля адлучэння ад маці і першага раунда ветэрынарнай апрацоўкі, калі яны ўжо добра ядуць і прайшлі пачатковае прывучэнне да абыходжання і хатняга асяроддзя.

Як зарэгістраваць сабаку пароды Irish Wolfhound у Беларусі

У Беларусі сабак рэгіструюць па месцы жыхарства ў мясцовых службах, а вось адзінага дзяржаўнага рэестра мікрачыпаў няма, таму знойдзены сабака з чыпам часта застаецца ананімным. Бясплатны профіль United Pet Club вырашае гэта для сабакі пароды Irish Wolfhound: вашы кантакты замацаваныя за ім, і пошук па нумары працуе з любой краіны. Зарэгіструйце сабаку за некалькі хвілін.

Пятнаццаць лічбаў пад скурай сабакі пароды Irish Wolfhound пакажуць на вас толькі тады, калі пра гэта скажа рэестр. Няхай скажа бясплатна: запіс у United Pet Club не мае тэрміну дзеяння, прымае чып любой маркі, а кожная змена дадзеных бясплатная. Рэгістрацыя мікрачыпа спачатку, акаўнт адразу за ёй.