Naked Neck

Галашыйка атрымала сваю назву дзякуючы палосе аголенай скуры, якая цягнецца ад галавы ўздоўж шыі і горла. Пры гэтым птушка не з'яўляецца поўнасцю бяспёрай: пер'я ў яе прыкладна ўдвая менш, чым у звычайнай курыцы, а адсутнасць апярэння сканцэнтравана на шыі і часткова на грудзях. Аголеная скура пад сонцам часта чырванее, што надае пароде яе характэрны, крыху незвычайны выгляд.

Парода лічыцца мяса-яечнай: яе трымаюць і дзеля яек, і дзеля мяса. Куры нясуць карычневыя яйкі стабільна, а буйнейшы памер тушкі робіць пароду прыдатнай і для стала. Змякчанае апярэнне таксама аблягчае скубанне тушкі, і гэтая практычная асаблівасць спрыяла пашырэнню пароды на невялікіх сялянскіх падворках.

Галашыйку цэняць гаспадары, якім патрэбная спакойная і нявыбагадная птушка, здольная лёгка пераносіць спякоту. Добразычлівы нораў дазваляе трымаць яе на сямейным падворку і даверыць пачаткоўцам у птушкагадоўлі.

Каму падыходзіць

Галашыйка добра пачуваецца ў спякотным і пераменлівым клімаце: змякчанае апярэнне дапамагае птушцы аддаваць лішняе цяпло. Дзякуючы спакойнаму нораву яна ўжываецца ў змешаных статках, а яе вынослівасць зручная для тых, хто трымае курэй упершыню. Тым, каму патрэбная адначасова стабільная кладка яек і мяса, парода падыдзе практычна. У рэгіёнах з суровай зімой, напрыклад у Беларусі, курніку патрэбнае дадатковае ўцяпленне, бо голая шыя дрэнна ўтрымлівае цяпло ў мароз.

Галашыйка паходзіць з Венгрыі, дзе прыкмета голай шыі ўпершыню з'явілася ў мясцовых сялянскіх курэй. Птушак з такой асаблівасцю адбіралі і разводзілі вясковыя гаспадаркі, і на працягу многіх пакаленняў тып замацаваўся ў розных частках Цэнтральнай Еўропы.

Значная частка далейшай работы над пародай адбывалася ў Германіі, дзе заводчыкі імкнуліся стандартызаваць яе форму. Гэтае падвойнае паходжанне тлумачыць некалькі назваў птушкі, у тым ліку трансільванская галашыйка і туркен. Назва туркен калісьці спарадзіла памылковае меркаванне, быццам птушка з'яўляецца скрыжаваннем курыцы і індыка, аднак гэта не так. Голая шыя ўзнікае з-за адзінага дамінантнага гена, а не з-за якога-небудзь роднасці з індыкамі.

Шырэйшае прызнанне ў Еўропе парода атрымала ў канцы дзевятнаццатага і пачатку дваццатага стагоддзя. У 1965 годзе яе ўключылі ў амерыканскі стандарт The American Standard of Perfection, што замацавала афіцыйна прызнаныя колеры для выставачных мэт.

Па-за выставачным рынгам Галашыйка засталася працоўнай сялянскай птушкай. Яе цеплаўстойлівасць і лёгкае скубанне тушкі зрабілі пароду папулярнай у цёплых рэгіёнах, а яе генетыку выкарыстоўвалі ў камерцыйных праграмах разводжання, накіраваных на атрыманне вынослівых мясных курэй для гарачага клімату.

Галашыйку найлягчэй пазнаць па палосе аголенай скуры на шыі і горле: яна звычайна чырванаватая і цямнее пад уздзеяннем сонца. Птушка мае просты грэбень і чырвоныя сярэжкі, а тулава трымае ў даволі стройнай, актыўнай стойцы. Пад аголенай шыяй часта размяшчаецца пучок пер'я ля яе асновы, які часам называюць «матылём» або каўнерыкам. Паколькі ў пароды наогул менш пёравых фалікулаў, аголеныя ўчасткі можна заўважыць таксама на крылах, грудзях і ніжняй частцы цела.

Апярэнне і колеры

Ступень апярэння вызначае знешні выгляд гэтай пароды больш, чым любая іншая рыса. У параўнанні з поўнасцю аперанай курыцай Галашыйка мае прыкладна ўдвая менш пер'я, а скура на голай шыі чырванее ў цёплую пагоду. Да прызнаных колераў апярэння адносяцца чорны, белы, чырвоны, палевы, сіні і зязюльчаты, хоць рэгіянальныя стандарты адрозніваюцца ў тым, якія разнавіднасці яны прымаюць. Тон скуры на аголеных участках можа святлець у халодную пагоду і цямнець пад прамым сонцам. Побач са стандартнай буйной формай існуе і бантамная, мініяцюрная версія пароды.

Галашыйка вылучаецца добразычлівым і мяккім норавам. Птушкі пільныя і актыўныя, ахвотна фуражыруюць пры магчымасці вольнага выгулу, аднак пры гэтым застаюцца спакойнымі побач з гаспадаром і хутка прывыкаюць да распарадку. Такое спалучэнне цікаўнасці і вытрымкі спрашчае штодзённы догляд.

З людзьмі парода паводзіць сябе адкрыта і спакойна пераносіць кантакт, таму падыходзіць сем'ям з дзецьмі пасля таго, як дзецям растлумачаць асновы догляду. У змешаным статку Галашыйкі звычайна займаюць сярэдняе становішча ў іерархіі, не праяўляючы агрэсіі, і добра ўжываюцца з іншымі спакойнымі пародамі. Яны не асабліва палахлівыя, таму звычайнай вышыні агароджы хапае, каб іх утрымаць. Пеўні пераважна ўраўнаважаныя, хоць характар асобных птушак можа адрознівацца. Парода ўмерана галасістая: чуецца звычайнае квактанне і зрэдку больш гучны вокліч курэй пасля кладкі.

Сярод курыных парод Галашыйка лічыцца адной з найлягчэйшых у доглядзе. Зменшанае апярэнне азначае менш пер'я, за якім трэба сачыць, а сама парода пераносіць спякоту лепш за большасць іншых. Галоўная дадатковая ўвага патрабуецца зімой, бо голая шыя хутчэй траціць цяпло ў мароз, а ў Беларусі зімы бываюць працяглыя і суровыя, так што ўцяпленню варта надаваць асаблівую ўвагу.

Догляд за пер'ем і скурай

• Правярайце скуру на голай шыі на парэзы, сонечныя апёкі ці прыкметы абмаражэння ў халодную пару
• Аглядайце птушку на кляшчоў і пухаедаў, асабліва каля клоакі і пад пер'ем
• Трымайце гняздовыя скрынкі чыстымі, каб пазбегнуць забруджанага пер'я
• Падразайце кіпці толькі калі яны занадта адрастаюць у птушак з абмежаваным выгулам

Фізічная актыўнасць

• Забяспечце штодзённы доступ да выгульнай пляцоўкі або наглядны вольны выпас для фуражыроўкі
• Дайце месца, каб грэбціся, купацца ў пылу і даследаваць тэрыторыю
• Прапануйце сядалы рознай вышыні для натуральнага руху
• Плануйце як мінімум 1 квадратны метр пляцоўкі на птушку, дзе гэта магчыма

Умовы ўтрымання

Парода найлепш пачуваецца ў цёплым і ўмераным клімаце. Летам забяспечце цень і свежую ваду, каб падтрымаць яе прыродную ўстойлівасць да спякоты. У халодных рэгіёнах, у тым ліку ў Беларусі, патрэбны цёплы курнік без скразнякоў і дадатковая падсцілка, бо голая шыя амаль не абараняе ад марозу. Сухі, добра вентыляваны курнік круглы год зніжае рызыку рэспіраторных хвароб і паразітаў.

Галашыйка есць звычайны курыны корм і не мае асаблівых харчовых патрэб. Як актыўны фуражыр, яна дапаўняе камбікорм насякомымі, насеннем і зелянінай, калі мае доступ да выгулу. Падбірайце корм паводле ўзросту птушкі: старт з павышаным утрыманнем бялку для кураня, рацыён для маладняку ў перыяд росту і корм для несушак з дадатковым кальцыем у перыяд яйцакладкі. Забяспечце нерастваральны жвір, каб птушка магла перамольваць корм у валавіне, а таксама асобна прапаноўвайце здробненыя ракавіны вустрыц, каб куры-несушкі маглі рэгуляваць спажыванне кальцыю. Чыстая свежая вада павінна быць даступная заўсёды, і патрэба ў ёй расце ў гарачую пагоду.

Ласункі і дабаўкі

Ласункі павінны складаць не больш за прыкладна 10 адсоткаў дзённага рацыёну. Падыходзяць лісцевая зеляніна, агародніна, мучныя чэрві і невялікая колькасць цэльнага зерня. Не выкарыстоўвайце драбнёнку як асноўны корм, бо ў ёй мала бялку, патрэбнага несушкам. Прабіётыкі або вітамінныя дабаўкі ў вадзе могуць дапамагчы пры стрэсе, аднаўленні пасля хваробы або ў экстрэмальным надвор'і.

Галашыйку лічаць моцнай і ўстойлівай да хвароб пародай, а яе цеплаўстойлівасць дае перавагу ў гарачым клімаце. Пры добрым доглядзе птушкі звычайна жывуць 7-8 гадоў. У пароды няма буйных спадчынных захворванняў, таму большасць праблем са здароўем звязана з асяроддзем або з распаўсюджанымі птушынымі паразітамі, а не з генетыкай. Адзіны ўчастак, які патрабуе асаблівай увагі: аголеная скура шыі. Яна схільная і да сонечных апёкаў улетку, і да абмаражэння зімой, што асабліва актуальна ў кліматычных умовах Беларусі.

Прафілактыка

• Трымайце курнік сухім, чыстым і добра вентыляваным
• Рэгулярна аглядайце птушак на кляшчоў, пухаедаў і пашкоджанні скуры
• Прытрымлівайцеся графіка апрацоўкі ад паразітаў і глістоў, прыдатнага для вашага рэгіёна
• Забяспечце цень і ваду ў спякоту, а таксама ўцяпленне ў холад
• Трымайце новых або хворых птушак на карантыне, перш чым дадаваць іх у статак

Галашыйка добра прыстасоўваецца да звычайнага падворкавага курніка. Бяспечны, недаступны для драпежнікаў курнік з добрай вентыляцыяй і сухой падсцілкай задавальняе яе асноўныя патрэбы. Парода любіць прастору для фуражыроўкі, таму прыбудаваная пляцоўка або доступ да выгулу трымае птушак актыўнымі і задаволенымі. Паколькі голая шыя хутка траціць цяпло, у халодным клімаце, як, напрыклад, у большасці Беларусі, карысна дадатковае ўцяпленне і засцярога ад скразнякоў. У цёплым жа клімаце патрэбны цень і добрая вентыляцыя, каб выкарыстаць цеплаўстойлівасць пароды.

Кантрольны спіс для ўладкавання

• Курнік, недаступны для драпежнікаў, з надзейнымі зашчапкамі і заглыбленай або прыфасаванай агароджай
• Сухая падсцілка, якая добра ўбірае вільгаць, напрыклад салома або драўняная стружка
• Прыўзнятыя сядалы і дастатковая колькасць гнёздавых скрынак
• Зацененая пляцоўка для выгулу і пастаянны доступ да чыстай вады
• Месца для пылавых ванн з сухой глебай або пяском
• Дадатковае ўцяпленне і засцярога ад ветру на суровую зіму

Яйкі Галашыйкі інкубуюцца па тым жа графіку, што і ў іншых курыных парод: прыкладна 21 дзень. Закладвайце чыстыя, непашкоджаныя яйкі, якія захоўваліся тупым канцом уніз не больш за 7-10 дзён да пачатку інкубацыі. Прыкмета голай шыі кантралюецца дамінантным генам, таму кураняты, якія яе атрымалі, паказваюць прыкметна рэдкае, часта ружаватае апярэнне на шыі ўжо ў першыя дні пасля вылуплення. Некаторыя куры гэтай пароды квокчуць і высіджваюць яйкі самастойна, аднак стабільны інкубатар дае найбольш прадказальны вынік.

Крокі высіджвання

1. Абярыце чыстыя, правільна сфарміраваныя яйкі і захоўвайце іх у прахалодзе не больш за 7-10 дзён
2. Дайце яйкам сагрэцца да пакаёвай тэмпературы, затым змясціце іх у папярэдне прагрэты інкубатар
3. Трымайце 37,5 C і вільготнасць 45-55%, пераварочваючы яйкі некалькі разоў на дзень
4. Прасвяціце яйкі авоскопам каля 7-10 дня, каб выдаліць пустыя або незапладнёныя
5. Спыніце пераварочванне на 18 дзень, падыміце вільготнасць да 65-70% і не адчыняйце інкубатар
6. Дайце куранятам вылупіцца і поўнасцю абсохнуць, перш чым перамясціць іх у цёплы брудэр